Yannick van der Putten is afgestudeerd aan de Master in Sport Business Online en de Master in Coaching Amsterdam van Johan Cruyff Institute. De academische ervaring heeft hem geholpen in zijn carrière als coach, waarin hij actief was voor verschillende clubs in Nederland, de Verenigde Staten en de Kaaimaneilanden
In de loop van zijn carrière als coach heeft Yannick van der Putten in zeer uiteenlopende omstandigheden gewerkt, van functies bij Europese academies tot Caribische teams. Aan deze rijke professionele achtergrond voegt hij een stevige academische basis toe. Op 22-jarige leeftijd rondde hij de Master in Coaching in Amsterdam af, waarmee hij de basis legde voor zijn carrière als coach. En recent heeft hij de Master in Sport Business Online afgerond, die hem goed voorbereidde op nieuwe stappen binnen de sportindustrie.
In dit interview blikt Yannick terug op zijn professionele en academische reis, die ertoe leidde dat hij GIKA10 oprichtte, zijn eigen platform voor spelerontwikkeling. Ook deelt hij een aantal inzichten over de kunst van het coachen: “Voor mij is dat het belangrijkste aan coaching: spelers ondersteunen, waar ze ook staan in hun leven. Hen helpen groeien, niet alleen als voetballer, maar ook als mens.”
Je hebt in zeer uiteenlopende omstandigheden gewerkt, van Ajax tot het Caribisch gebied. Welke belangrijke lessen hebben die diverse voetbalculturen je geleerd over coaching en spelerontwikkeling?
Het belangrijkste is —of je nu bij Ajax bent, in het Caribisch gebied, in de Verenigde Staten, of in Canada— jezelf afvragen: wat wil de speler leren? Voetballers houden doorgaans enorm veel van het spel, zijn er soms zelfs geobsedeerd door. Wat je dan wil is dat vuur verder aanwakkeren en hen helpen groeien op de best mogelijke manier, vanuit het punt waarop zij zich bevinden.
Natuurlijk hebben spelers in professionele academies een ander niveau dan spelers in lagere competities, maar zolang ze van voetbal houden kun je hen écht verder helpen. Je moet daarbij een goed rolmodel voor ze zijn; iemand die hen op een positieve manier uitdaagt en ondersteunt.
“Voor mij is dat het belangrijkste onderdeel van coaching: er zijn voor spelers, waar ze zich ook bevinden in hun leven, en hen helpen groeien, niet alleen als voetballer, maar ook als mens.”
Je hebt de Master in Coaching in Amsterdam en de Master in Sport Business Online afgerond. Hoe vullen deze twee programma’s elkaar aan in jouw huidige visie als coach en sportprofessional?
Het was een fantastische reis. Ik vind mijzelf zeer bevoordeeld dat ik de Master in Coaching op zo’n jonge leeftijd kon volgen. Ik was 21 toen ik werd toegelaten en 22 toen ik afstudeerde. Wat ik zo waardeer aan dat programma is dat je op jonge leeftijd sterke waarden meekrijgt en uitstekende begeleiding ontvangt. Ik heb nog steeds contact met mijn mentoren. Soms heb je simpelweg iemand nodig die écht in je gelooft en naar je luistert.
Yannick richtte dit jaar GIKA10 op, zijn eigen talentontwikkelingsplatform.
Tot op de dag van vandaag schrijf ik nog steeds verslagen voor Maarten van Heeswijk, en ik kan hem niet genoeg bedanken voor alles wat hij voor me heeft gedaan—door te luisteren, feedback te geven en de juiste vragen te stellen. Zijn nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat ik me gewaardeerd voel en vrijuit kan spreken, zonder angst voor oordeel.
Later, tijdens de Master in Sport Business, leerde ik van alles over de meer praktische kant van de sportwereld: sponsoring, financiën, marketing, fan engagement en strategisch management. De begeleiding was opnieuw uitstekend. Ik had al wat basiskennis van deze thema’s, maar miste diepgang. Dankzij wat ik leerde in de Master in Sport Business kon ik mijn eigen bedrijf in de Verenigde Staten starten.
Voor mij voelde dat alsof de cirkel rond was. De professionele ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan, gecombineerd met beide masteropleidingen, heeft me enorm geholpen in mijn carrière. Ik begon op jonge leeftijd met coachen, eerst in Nederland en daarna zeven jaar in het buitenland.
“De flexibiliteit van Johan Cruyff Institute, en het begrip dat je in de sportwereld geen standaard kantooruren hebt, was fantastisch.”
Welke uitdagingen komen jonge voetballers het vaakst tegen wanneer zij overstappen van technische training naar een high-performance omgeving?
De grootste uitdaging is de aanpassing. Dat geldt voor iedereen. Wanneer je naar een ander land verhuist, een nieuwe baan begint of in een volledig nieuwe omgeving terechtkomt, heb je tijd nodig om te wennen. Geduld is dan belangrijk.
Hetzelfde geldt voor spelers wanneer ze van club veranderen: de uitdaging is om zich aan te passen. Ik zou niet zeggen dat het een technisch probleem is; het draait vooral om aanpassing. Voor mij persoonlijk duurt die periode drie tot zes maanden. Je moet spelers tijd geven, begeleiden en een band met hen opbouwen. Zonder die band is het heel moeilijk om hen te helpen hun volledige potentieel te bereiken, als speler én als mens.
Welke uitgangspunten of waarden van Johan Cruyff Institute pas je het meest toe in je dagelijkse werk als coach, leidinggevende of ondernemer?
Ik herinner me een van de eerste sessies van de Master in Coaching, waarin ons wat werd verteld wat ik nooit ben vergeten: “Je moet eerst jezelf kunnen coachen voordat je anderen kan coachen.” Op dat moment dacht ik: “Waar hebben ze het over?” Je ego wordt een beeje gekrenkt, want op die leeftijd denk je dat je alles al weet. Maar na verloop van tijd begreep ik de volledige betekenis. Ik geloof nog steeds dat ontwikkeling begint bij persoonlijke verbinding. Als ik me niet verbonden voel met jou, of jij je niet veilig voelt bij mij, ontstaat er een kloof. Je moet zorgen voor een goede relatie, een klimaat van vertrouwen, want dat vormt de basis voor groei.
In voetbal gebeurt het vaak dat een speler iets zegt en de coach defensief reageert of het negeert. Als iemand zich niet gehoord voelt, ontstaat weerstand. Die weerstand kan stil zijn of collectief, en kan voor conflict zorgen. Ik heb die fouten gemaakt. Ik was te direct of te streng —met goede intenties weliswaar— maar ik verloor de verbinding met enkele spelers en het team. Dat gebeurde toen ik 26 of 27 was, toen ik in de Kaaimaneilanden aankwam, en het kostte me minstens een jaar om dat vertrouwen weer op te bouwen. Ik denk nog steeds dat sommige spelers misschien een negatief beeld van mij hebben, terwijl ik dacht dat ik het juiste deed.
Na twee masteropleidingen en internationale ervaring: op welke gebieden wil jij je verder ontwikkelen binnen de sportwereld?
Op dit moment hou ik nog steeds van wat ik doe, met hetzelfde enthousiasme als toen ik 17 was. Natuurlijk heb ik nu meer kennis over wat ik zeg en hoe ik het zeg, maar de passie is dezelfde.
Ik run nu ook mijn eigen bedrijf en dat is mijn belangrijkste ontwikkelpunt: me meer bewust worden dat ik een onderneming leid. Dat gaat over hoe ik het bedrijf organiseer, tot in de kleinste details. Als het aan mij lag, zou ik doen wat ik doe zonder ervoor betaald te worden, omdat ik ervan hou.
“Voor mij is coachen een voorrecht. Het is een plezier om iemand te kunnen helpen.”
Ik zeg altijd dat ik een ‘normale’ baan heb en daarnaast mijn coachingbaan. Elke keer als ik dat zeg moeten mensen lachen, maar ik meen het echt. Voor mij is coaching een voorrecht. Het is geweldig om iemand te mogen helpen.
