Elisabeth Maier is een bekend gezicht in het Canadese skeleton. Als afgestudeerde van de Master in Sport Business Online vertelt ze hoe haar tijd aan Johan Cruyff Institute haar heeft geholpen bij de overgang van een sportcarrière naar een nieuwe loopbaan
Gedurende haar sportcarrière behaalde Elisabeth Maier vele successen, waaronder drie overwinningen op het WK skeleton en deelname aan de Olympische Winterspelen van 2018 in PyeongChang. In 2022 eindigde haar carrière abrupt: “Het einde van mijn sportcarrière kwam heel onverwacht. Ik verkeerde in topvorm maar plotseling was het voorbij. De impact op mijn mentale gezondheid was enorm”, legt ze uit.
Haar studie heeft haar geholpen bij die plotselinge overgang van sport naar een nieuw professioneel leven. De Master in Sport Business Online heeft haar geholpen bij de uitdagingen in sportmanagement, een onderwerp dat haar altijd al interesseerde en waar ze zich nu volop mee bezig houdt. Elisabeth is lid van het uitvoerend comité van de IBSF, de internationale skeletonbond, en de atletenraad van het wereld anti-doping agentschap. Ze is ook betrokken bij het Handvest van Rechten en Verantwoordelijkheden van Atleten van het Internationaal Olympisch Comité (IOC).
In dit interview vertelt Elisabeth over haar ervaringen toen ze plotseling moest stoppen met sporten en benadrukt ze het belang van het opleiden van sporters: “Het is belangrijk te beseffen dat er veel meer is in het leven dan alleen sport. En ik ben dol op sport. Ik hield van mijn discipline, skeleton, toen ik aan de wedstrijden deelnam. En nu, als ik vanuit dat perspectief denk aan sportbestuur en het helpen van sporters, word ik ook weer erg enthousiast. Ik had niet verwacht dat dat zou gebeuren.”
Hoe heeft je ervaring als topsporter je huidige professionele leven beïnvloed?
IBSF Wereldkampioenschappen Bobsleeën en Skeleton Altenberg: Elisabeth Maier (CAN, Canada). Steffen Prößdorf, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons.
Ik denk dat een van de belangrijkste aspecten van een lange carrière als professioneel sporter is dat je een sterke innerlijke motivatie ontwikkelt. Je leert jezelf gemotiveerd te houden door steeds concrete doelen te stellen. Die vaardigheid heeft me ook in mijn professionele leven geholpen: ik blijf gemotiveerd, kan duidelijke doelen stellen en zie vooruitgang – zelfs als die niet meteen zichtbaar is.
Het heeft me ook geholpen bij situaties met veel spanning. Toen we bijvoorbeeld ons Final Project moesten verdedigen, voelde dat weer alsof ik op topniveau sportte. Het riep geen zorgen of angst op, want ik heb eerder stressvolle situaties overwonnen. Ik heb gepresteerd onder hoge druk. Dus als ik in ongemakkelijkere of veeleisendere situaties terechtkom, weet mijn lichaam precies hoe het moet functioneren, ook onder die omstandigheden.
Welke uitdagingen ondervond je bij de overstap van sport naar sportmanagement, en hoe ben je daarmee omgegaan?
Ik denk dat dit een zeer relevante vraag is voor veel topsporters omdat we het hebben over stoppen met je sport. Maar eigenlijk is het een verkeerde benaming, want het impliceert dat je aan het einde van je loopbaan bent gekomen. Ik praat liever over een carrièreswitch.
Ik denk dat het hele perspectief erdoor verandert, want zeggen dat je ermee stopt klinkt erg definitief, en dat gevoel van afsluiting kan voor veel sporters overweldigend zijn. Daarnaast zijn je dagen als topsporter erg gestructureerd, je weet precies wat je moet doen, alles is ingepland en voorspelbaar. Maar zodra je die nieuwe stap zet, wordt alles onzekerder. In mijn geval had ik ook geen vooropleiding en toen mijn sportcarrière eindigde, kwam dat als een verrassing. Ik was in topvorm en plotseling was dat over. De impact op mijn mentale gezondheid was heel groot. En dan is er nog de worsteling om je nieuwe identiteit te vinden.
“Het overkomt sporters vaak, want als we wedstrijden spelen, zien we de resultaten, en een deel van onze identiteit raakt verbonden met die resultaten, in plaats van dat het gebaseerd is op iets stevigers.”
Dus als je carrière eindigt, rijst die grote vraag: “Wie ben ik zonder sport?” En dat overkwam mij ook. In mijn geval keerde ik terug naar mijn geloof en volgde ik dat pad. En nu, jaren later, is dat mijn fundament: wie God zegt dat ik ben. Het zijn niet meer de resultaten die tellen, want dat verandert constant. Er spelen zo veel dingen mee, maar de overgang van sport naar de professionele wereld kan heel erg lastig zijn.
Het kan overweldigend zijn, het kan eng zijn, het kan verwarrend zijn, omdat je het gevoel hebt dat de grond onder je voeten wordt weggeslagen. Zelfs als je al weet dat je carrière aan z’n eind komt, het blijft iets moeilijks.
IBSF Wereldkampioenschappen Bobsleeën en Skeleton Altenberg: Elisabeth Maier (CAN, Canada). Steffen Prößdorf, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons.
Hoe heeft je studie aan Johan Cruyff Institute je hierbij geholpen?
Het heeft mij enorm geholpen. Ik denk dat het programma van onschatbare waarde is, omdat het topsport-ervaring erkent als werkervaring en je niet per se een bachelorsdiploma nodig hebt. Vroeger dacht ik: “Als ik terug naar school moet, moet ik eerst een bachelor doen en daarna een master.” En dan telde ik de jaren op en dacht ik: “Ik ben pas klaar met studeren als ik veertig ben.”
Dus het feit dat Johan Cruyff Institute mijn sportervaring erkende en waardeerde, was fantastisch. En wat ik heb geleerd was heel degelijk en diepgaand. Bovendien was mijn Final Project direct toepasbaar in de sportwereld. Ik kijk er ook naar uit om met Johan Cruyff Institute dat project te lanceren en een positieve impact op de sector te creëren. Het studieprogramma van Johan Cruyff Institute heeft me dus geholpen een richting en nieuwe doelen te vinden.
Kun je vertellen hoe je het geleerde hebt toegepast in de praktijk?
Ja, mijn project richt zich op sportbestuur, op goed bestuur, en ik vind het superinteressant. Als ik een luisterend oor vind, kan ik er uren over praten. Ik zit in het uitvoerend comité van de Internationale Bobslee- en Skeletonbond, de atletenraad van het wereld anti-doping agentschap en het sturend comité van het ‘Handvest van de Rechten en Verantwoordelijkheden van Atleten’ van het IOC. Dit zijn allemaal domeinen die verband houden met bestuur.
Elisabeth Maier als panellid bij het WADA Symposium terwijl ze haar ervaringen deelt met betrekking tot klokkenluiders en anti-doping.
Ik vond het dus geweldig om voor het Final Project dieper op dit onderwerp in te kunnen gaan, waarbij ik mijn ervaringen die ik bij die organisaties heb opgedaan, kon gebruiken om het onderwerp te analyseren. Bijvoorbeeld bij de IBSF, waar ik dus in het uitvoerend comité zit, wat er verbeterd kan worden op bestuurlijk gebied. Zo draag ik bij aan één van onze strategische prioriteiten daar, namelijk goed bestuur.
Het project functioneert als een pilot, of een test-concept, om te zien of het echt resultaat oplevert, en ik zie dat het dat al doet. Ik geloof erin dat goed bestuur de basis vormt voor sportorganisaties om atleten goed te kunnen bedienen en hun middelen goed te beheren. Het heeft impact op veel gebieden. Het is dus heel toepasbaar gebleken in de functies die ik momenteel bekleed.
Welk advies zou je geven aan andere sporters die overwegen te studeren ter voorbereiding op het leven na de sport?
Ik zou zeggen: doe iets naast je sport, terwijl je nog aan topsport doet. Dat deed ik niet, en dat maakte de overgang heel abrupt en lastig. Balans is essentieel, hoewel het moeilijk is om de waarde ervan in te zien als je helemaal opgaat in het topsportleven. Maar een veelzijdig, evenwichtig persoon worden is veel beter dan je carrière als ‘sportrobot’ opgeven.
“Ik heb andere atleten aangemoedigd om deze master te doen, omdat ik het een fantastisch programma vind.”
De flexibiliteit die het biedt is erg handig. En ja, balans is essentieel in het leven, zelfs als je soms denkt: “Ik wil de Olympische Spelen halen”, of “Ik wil meedoen aan het WK”, en je alles aan de kant schuift om je alleen daarop te concentreren. En zelfs dan bereik je het misschien niet.
Het is belangrijk dat sporters begrijpen dat er veel meer is in het leven dan alleen sport. En ik ben dol op sport. Ik was dol op mijn sport, skeleton, toen ik nog wedstrijden deed. Ik dacht niet dat ik nog ergens zo van kon genieten als van skeleton. En nu, als ik vanuit dat perspectief aan sportbestuur denk en aan het bedienen van atleten, word ik ook enthousiast. Ik had nooit verwacht dat dat mogelijk zou zijn.
Als je midden in je sportcarrière zit, heb je oogkleppen op en zie je alleen je sport. Maar de realiteit is dat er een enorme wereld is, met nieuwe spannende dingen die voor het oprapen liggen.
