Androniki Michalopoulou is een 27-jarige Griekse voetballer die momenteel uitkomt voor Puskás Akadémia in Hongarije. In dit interview deelt Androniki haar ervaring als afgestudeerde van de Master in Sport Business Online van Johan Cruyff Institute
Op 27-jarige leeftijd heeft Androniki Michalopoulou al een mooie carrière in het vrouwenvoetbal opgebouwd. Ze heeft in haar eigen land, Griekenland, gespeeld en bij clubs in Polen, Roemenië en Hongarije, waar ze momenteel actief is. Ook maakt de deel uit van het Griekse nationale vrouwenelftal.
Naast haar sportcarrière behaalde Androniki haar Master in Sport Business Online aan Johan Cruyff Institute. Ze was één van de acht sporters die voor het academisch jaar 2023–24 een studiebeurs ontvingen van The Cruyff Athlete Fund.
In dit interview blikt Androniki terug op haar academische ervaring, legt ze uit hoe ze haar sportieve leven combineerde met haar studie aan Johan Cruyff Institute, en reflecteert ze op het maatschappelijke belang van sport.
Hoe heeft het spelen in verschillende landen en competities je ontwikkeling als voetballer beïnvloed?
Het eerste wat in me opkomt is dat het spelen in verschillende teams me de kans gaf om veel van de concepten en onderwerpen die ik in de Master in Sport Business bestudeerde, in de praktijk te zien werken. Of het nu ging om fan engagement of facility management, ik kon van dichtbij zien hoe de sportwereld daadwerkelijk werkt.
Om het in perspectief te plaatsen: ik ben nu 27 en speel al iets meer dan tien jaar voetbal. Vijf jaar daarvan speelde ik professioneel in het buitenland: drie jaar in Polen, twee in Roemenië, en nu in Hongarije. Daarnaast speelde ik voor het Griekse nationale team en nam ik deel aan kwalificatierondes van de UEFA Champions League.
Die variatie en het brede scala aan niveaus dat ik heb meegemaakt, is fantastisch. Als voetballer én vanuit een sportmanagementperspectief is het fascinerend om sport in al haar facetten te zien. Vaak denken we alleen aan de top, maar voetbal —en sport in het algemeen— omvat ook breedtesport, jeugdacademies, regionaal voetbal en lokale competities. Het draait niet alleen om nationaal of internationaal niveau. Ik heb dat hele spectrum kunnen ervaren.
Sommige mensen verhuizen één, twee of drie keer in hun leven. Ik verhuis praktisch elk seizoen, en ik verander niet alleen van stad, maar ook van land. Aanpassingsvermogen is dan cruciaal.
“Door te spelen in verschillende landen ontwikkel je een enorm aanpassingsvermogen, iets wat ook buiten het voetbal waardevol is. In het buitenland is alles net wat complexer, zelfs simpele dingen, zoals de communicatie, kunnen een uitdaging worden.”
Waarom koos je voor deze Master in Sport Business en waar heb je het meest aan gehad?
Vanaf jonge leeftijd, eigenlijk al vanaf het eerste voetbalcontract dat ik tekende, wist ik dat ik ook mijn opleiding wilde voortzetten. Ik studeerde Politicologie en Bestuurskunde in Athene, en vanaf het begin wist ik dat ik een master wilde doen. Ik had wel al het idee dat ik de sportindustrie in wilde, maar ik was die nog aan het verkennen.
In 2021–2022 zaten we in de pandemie. Veel universiteiten begonnen online programma’s aan te bieden vanwege mobiliteitsbeperkingen. Toen ontdekte ik Johan Cruyff Institute, waarvan de online programma’s al meer dan tien jaar bestonden. Die ervaring met online leren vond ik erg belangrijk.
Als voetballer had ik geen idee waar ik het volgende seizoen zou spelen. Tijdens de twee jaar dat ik de Master in Sport Business volgde, woonde ik in drie landen en speelde ik bij vier verschillende clubs.
“Johan Cruyff Institute bood precies wat ik nodig had: een degelijke online leerervaring, de mogelijkheid om de sportindustrie van binnenuit te begrijpen en goede docenten en medestudenten die echt betrokken zijn bij de sector.”
Ik heb veel geleerd. Ik heb de opleiding net afgerond, dus ik moet alles nog verwerken, maar zelfs nu al kan ik zeggen dat het een ongelooflijke ervaring was. Als voetballer kon ik alles wat ik studeerde van binnenuit begrijpen. Elk vak —innovatie, duurzaamheid, sportrecht, facility management— stelde me in staat de industrie vanuit een ander perspectief te bekijken. Niet van buitenaf, maar op een andere manier. Ik ontdekte dingen waarvan ik het bestaan niet eens kende.
Ik begon data en cijfers te begrijpen. En omdat ik in grote en kleine clubs heb gespeeld, kon ik live zien wat ik bestudeerde: fan engagement, ticketing, uitbreiding van academies … Ik was erbij. Het was fantastisch om de industrie van binnenuit te leren kennen.
Androniki Michalopoulou speelt momenteel voor Puskás Akadémia in Hongarije.
Het korte antwoord: dat is bet moeilijk. Toen ik begon aan het programma, maakte ik me vooral zorgen over tijdmanagement. Maar in de praktijk ontdekte ik dat ik wél tijd had. Het probleem was niet tijd, maar energie. Energiemanagement. Ik verhuisde veel tijdens die twee jaar. Ook het nationale team vroeg veel vna me. Er waren veel studieopdrachten. Mijn kamergenoot zei soms: “Studeren voor de master, alweer?” … Ja, maar ik vond het ook leuk. Het was geen stress; het ging om focus.
Kon ik, na een lange dag of week, al die artikelen bestuderen en bijna onbeperkte bronnen doornemen? Dat was een uitdaging. Sommige maanden waren makkelijker dan andere, gelukkig wel. Maar uiteindelijk, als je daadwerkelijk iets voor elkaar wilt krijgen, dan pak je het aan. Soms leverde ik opdrachten wat te laat in, maar andere keren werkte ik juist snel, als ik meer energie had. Maar het is me gelukt. Ik ben trots dat ik het heb afgerond. En ja: het was een uitdagend. Dat geldt voor iedereen.
Op welke manier denk je dat je opleiding in sportmanagement je carrière zal beïnvloeden, als je stopt met voetbal?
Stoppen is iets waar je natuurlijk vaak over nadenkt. Ik heb mijn droom om professioneel voetballer te worden bereikt, dus zolang ik actief ben, is dat mijn prioriteit. Maar je weet ook dat je carrière beperkt is. Je kunt niet eeuwig spelen. Ik ben op een leeftijd waarop ik weet dat ik nog een paar jaar heb, maar ik kan ze aftellen.
“Je hebt een plan nodig. Ik heb situaties gezien waar een blessure van de ene op de andere dag alles verandert. De carrière van een sporter is kwetsbaar.”
Veel mensen moeten stoppen met voetbal, omdat voetbal hen in de steek laat. Daarom heb je een plan B nodig, of beter gezegd, een duale carrière. Het is gezonder om het zo te zien: niet als “ik doe dit én dat,” maar als een natuurlijke evolutie.
Vandaag speel je; morgen misschien niet. Ik weet niet wanneer ik ga stoppen. Maar als ik erover nadenk, zijn er veel aspecten aan sport die me interesseren.
“Tijdens de Master in Sport Business ontdekte ik een sterke interesse in facility management. Als voetballer zie je wat nodig is om efficiënter te zijn en wat de fans verwachten.”
Facility management is iets waar ik twee jaar geleden nog niet aan dacht, maar nu wel. Ook ben ik goed georganiseerd, dus functies als sportief directeur of teammanager spreken me aan.
En buiten de traditionele paden denkend: ik ben erg geïnteresseerd in community- of buurtsport. Het gaat niet alleen om clubs of teams. Misschien wil ik op een dag terug naar Griekenland en werken op gemeentelijk of regionaal niveau, bij sportprojecten of evenementen.
Ik geloof sterk in dat sport mensen samenbrengt. Als iemand me vraagt hoeveel talen ik spreek, zeg ik: “sport.” Ik heb het zelf ervaren: sport verbindt. En er is geen betere manier om steden of landen bij elkaar te brengen. Gemeenschaps- of buurtsport is dus misschien ook wel een pad dat ik ga volgen.
Welke belangrijke lessen uit je voetbalcarrière zijn volgens jou het meest waardevol bij een overstap naar leidinggevende of managementfuncties in de sportsector?
Allereerst: aanpassingsvermogen. Als sporter moet je dingen voor elkaar krijgen. Er wordt van je verwacht dat je presteert. Je moet oplossingen vinden. Deel uitmaken van de oplossing, niet van het probleem. Als je alleen klaagt, houdt je carrière niet lang stand. Je moet antwoorden zien te vinden.
Dan: teamwork. Je moet een teamspeler zijn. Mijn broer zei: “Nicky, je hebt sterke punten. Maak ze nog sterker.” En ook: “Je hebt zwakke punten. Verbeter die.” Maar je zwakke punten kunnen iemands sterke punten zijn. In een team —of in een leiderschapsrol— moet je taken toewijzen aan de mensen die ze het beste kunnen uitvoeren. Als iets moeilijk voor mij is en ik het slecht doe, en iemand anders kan het gemakkelijker en beter, is het logisch om verantwoordelijkheden te verdelen op basis van ieders sterke punten.
“Teamwork leer je als sporter vanzelf en dat neem je mee naar al je latere professionele rollen.”
En tot slot: duidelijkheid en eerlijkheid. Als je een doel hebt, heb je richting. Als je dat niet hebt, beweeg je zonder doel. En als het werkt, hoe evalueer je daarna? Hoe weet je dat je vooruitgang boekt zonder referenties, indicatoren of doelen? Bij de clubs waar alle 20, 30 of 40 van ons vanaf het begin het doel kenden, boekten we goede resultaten. We hadden richting. Bij de clubs waar geen duidelijkheid heerst, laat men alles aan het toeval over.
